Waar ik bij het doorbladeren van de Runners World helemaal beroerd van wordt zijn de artikelen over gezond lopen of sportmenu’s. Ik heb drie RW’s voor mij liggen en op de cover staan de volgende kreten: “Trainingen die u slanker maken” of “Stimulerend recept voor lopers”en dan weer: “Een paar kilootjes erbij” Ik vraag mij af, zijn er mensen die daar gebruik van maken, die uit een lopersblad info halen om af te vallen of aan te komen?

De bladen moeten vol, want wat denk je van: “Lopers blijven altijd jong!””en nog zo’n mooie aankeiler: “25 regels voor eeuwig loopplezier” en deze: “Genieten van de halve marathon” . Genieten doe ik nooit van een halve marathon, laat staan van een hele. Ik ga voor de prestatie, een goeie tijd of om voor een bepaalde concurrent eindigen, dat zijn mijn drijfveren, en een tevreden blik op mijn gezicht heb ik nooit en lachen doe ik zeker niet tijdens een wedstrijd.

Ja hoor, ik durf het wel, kritiek hebben op de Runners World. Zo heb ik geen vertrouwen in hun zogenaamde schoenentest die ze om het jaar doen, nooit zullen ze een schoen afkraken waarvan de maker een paginagrote advertentie in het blad heeft, trouwens schoenen kopen is toch een kwestie van proefondervindelijk (mooi woord) een stuk gaan hollen. Lezen jullie al die bijsluiters bij zo’n schoen? Pronatie, supinatie; obstipatie krijg ik er van!

In de laatste uitgave van RW stond er bij de rubriek ‘de markt’ een nieuwigheidje: de E3 Grips, dat zijn ergonomisch gevormde handvatten die je coördinatie kunnen verbeteren tijdens het draven, ze kosten slechts € 30,– Zijn er echt mensen die zoiets kopen?
Gadgets, zo worden ze aangeprezen, ook weer een amerikanisme, een leuk Hollands woord is Hebbedingetjes. Ze zijn er volop voor de lopers; GPS met afstandmeter, bloeddruk en hartslag, MP3-spelers, kleding met toeters en bellen. Dogchaser (hondenverjager)…..

“Cola, geheim recept voor lopers” (RW sept. 2005). Hebben jullie ze al gezien, die flessen en blikjes bij de start? Na anderhalve kilometer staan er spuugtonnen langs de weg; boordevol maaginhoud.
“Er is water en water”, “Het water met het meeste water” de firma Spa heeft ook weer iets bedacht, water uit een flesje waar je snel van hersteld, in de advertentie staat verder: “Spa Reine bevat heel veel water, omdat het heel weinig mineralen en zouten bevat”. En tot slot: Ïn Spa zit dus meer water dan in de meeste andere waters”. Volgens mij zijn echt de weg kwijt bij die gebakken lucht verkopers uit Belgie. Ik wil het allemaal niet lezen, of weten. Ik wil over de finish komen en een oranje drankje of gewoon water, geen product waar ze een marktonderzoek voor hebben moeten doen.

Wat vind ik het toch heerlijk om gewoon in een overjarig trainingspakkie of windjack, met daaronder zo’n ouderwets vlinderbroekje en een t-shirt door de Hollandse polders te rennen. Goed, een zweethempje wil ik daaronder nog wel dragen en een spanbroek (tight) en gebreide muts kunnen in de winterdag geen kwaad doen. Is er meer nodig? Ja misschien een paar Asics A6, maar die zijn uit de collectie gehaald…..Marktwerking! De helft van alle lopers van mijn vereniging liep op deze makkelijke schoen, hier en daar in een ouderwetse sportzaak zijn ze nog onder de toonbank te vinden.

Trainingsschema’s, ook altijd een dankbaar onderwerp voor de bladen. Het is waarschijnlijk een anarchistische inslag van mij, maar ik vind het verschrikkelijk om trainingsschema’s te volgen. Altijd zijn ze gebaseerd op het gemiddelde van Haile Geeltrainingsjassie of Lorna Kippegat, Afrikaanse types die 40 kilo wegen en hetzelfde getal als hartslag hebben. Ik ben nog uit de tijd van de Puma hardloopschoenen, beetje profiel op de zool, weinig demping, voetbaltrainingsjack, zwarte nylon sokken en gewoon gaan! Trainen deed ik 35 jaar geleden in en rond het Kralingse Bos, ze keken nog vreemd op als je aan het hardlopen was. Er werd toen nog geroepen: ”Ze hebben hem al….” Nu ben je op die plaats verdacht als je niet hardloopt. Al die jaren gewoon op gevoel gelopen; tempo’s doen tijdens de duurlopen, soms een baan- of wegwedstrijdje en in de winter crossen. Natuurlijk soms blessures, maar het waren mooie tijden! (ook gelopen) En ik leef nog!

He, he, dat lucht op, moraal van dit verhaal, ik laat me niet gek maken door de commercie, jullie wel…!(?)

Case Nextdoor

Hopelijk staat er binnen Europa iemand op die dergelijke service durft te leveren. Uiteraard blijft het lastig als men klachten heeft over de oude schoenen en men niet weet wat men precies dient te bestellen. Hiervoor blijft de hardloopspeciaal zaak misschien een oplossing. Maar als ook dergelijke pas problemen online kunnen worden opgelost is naar mijn mening de periode van dure schoenen in Europa voorbij.

New Balance heeft een fabriek in het Lake District, die 220 productiemedewerkers werk biedt. Met hoog-gekwalificeerde arbiedskrachten, uniek samengestelde teams, die continue uitgedaagd worden creative alternatieven op de concurrent aan te bieden, en met het vertrouwen zich van anderen te onderscheiden. New Balance is in de positie te overleven, te gedijen en een leidende rol in te nemen in een Industrie die voor het grootste deel de productie overzees heeft geplaatst (zoals bijvoorbeeld Nike, Adidas en Reebok). Hoewel het misschien niet de ideale oplossing is om producten uit Azie te weren is het wel het overwegen waard om in het vervolg gewoon voor New Balance te kiezen. Al is het alleen maar om een signaal af te geven.

Men loopt dus zoals gezegd op een (horizontaal) autovrij bospad terwijl u een prachtig uitzicht heeft over de stad. Het mooie aan dit pad is dat u niet kan verdwalen want het is namelijk een doodlopend pad van ongeveer 7 kilometer. Het pad is slingerend maar u behoudt continue overzicht over de stad. Het enige nadeel is dat u hier niet zo gemakkelijk met het openbaar vervoer kan komen. Maar als u met de auto de Carretera de Sant Cugat Bp 1417 naar Tibidado rijdt dan vindt u halverwege de berg een grote parkeerplaats waar het pad begint. Dit pad is afgezet met een slagboom zodat u er niet met de auto op kan. Mocht u niet volledig uit de beschrijving komen, onder de Barcelonese hardlopers is dit een bekende plek, dus zij moeten u vast en zeker verder kunnen helpen.

Afgelopen weekend was het zover, om kwart voor acht vertrokken er een paar duizend racefietsers vanuit Luik en het lijkt wel of iedereen een ander gekleurd shirt aan heeft, reclames van Tegelpaleis Bonkevaart, Plusmarkt Oude Pekela, Assurantiebedrijf De Laatste Strohalm sieren de lichamen van de wielrijders. Het lijkt of de hele Nederlandse middenstand sponsort. Natuurlijk zijn er veel Rabobankshirts en Discovery outfits, op mijn tocht door de Ardennen passeert deze matige fietser regelmatig de namaak Boogerts en Armstrong. En plotseling zie ik dan toch een verschil, wij hardlopers lopen veel minder bont gekleurd, meestal geen of één sponsor op ons shirt en helemaal nooit lopen wij in een zelfde shirt waarin ook Paula Radcliff of Felix Limo hun wedstrijden doen. Ze bestaan niet, die bont gekleurde shirts voor atleten, een kledingmerkje van Nike of Asics en dat is het dan, soms wat tekst van een gelopen wedstrijd waarbij het shirt de beloning was. Overigens is het wel makkelijk die herkenbaarheid van bijvoorbeeld de ploeg van T-Mobile in roze, je ziet ook het ploegenspel, de tactiek etc. Op de wereldkampioenschappen atletiek van afgelopen weken zag ik wel iets dat er op leek: de Ethiopiërs; zo’n treintje van 3 of vier lopers die in het groen en rood het spel spelen. Het zou een nieuwe trend in de atletiek kunnen zijn: gesponsorde loopploegen, bijvoorbeeld bij de halve marathon van Rotterdam een paar jongens in een shirt van Interpolis, die de atleten van het Van Nelle Zware Shag team afstoppen om plotseling hun troef te lanceren. En als ik doorga met fantaseren over wat we van de wielrennerij kunnen gebruiken: een bolletjestrui voor hardlopers die de Van Brienenoord snel oplopen, een witte trui voor de jongste etc. Of meerdaagse hardloopwedstrijden….Vul maar in. Ik hoop wel dat ze die vervelende gewoonte van fietsers met zonnebrillen niet overnemen, ik ben gewend op mijn trainingstochten een tegemoet komende hardloper altijd te groeten, een knikje of hallo kan er bij mij altijd af en ook de ander is meestal tot een groet bereid. Fietsers zijn chagrijnen!

Het komt ook wel door die brillen, ze maken van de fietser een booskijker, dus we zien elkaars ogen niet en dus groeten we niet. Bij motorrijders zit dat er in gebakken dat groeten, maar ja dat is ook geen sport en kleurig van kleding zijn ze helemaal niet. Dus gewoon alles maar bij het oude laten?